عبدالله بن مسلم

عبدالله بن مسلم بن عقیل، فرزند دلاورِ سفیرِ شهیدِ کربلا (مسلم بن عقیل) و رقیه (دختر امیرالمومنین علی ع) بود. او در خاندانی پرورش یافته بود که شجاعت و فداکاری با خون آن‌ها عجین بود. در روز عاشورا، پس از آنکه تمامی یاران و اصحاب غیرهاشمی (انصار) به شهادت رسیدند، نوبت به خاندان پیامبر (بنی‌هاشم) رسید. بر اساس بسیاری از مقاتل، عبدالله بن مسلم اولین نفر از جوانان بنی‌هاشم بود که از امام حسین (ع) اجازه میدان گرفت. او با وجود سن کم، با روحیه‌ای سلحشورانه وارد میدان شد و رجزی خواند که در آن به دشمنان هشدار داد: «امروز پدرم مسلم و جوانمردانی را که در راه دین پیامبر کشته شدند، ملاقات خواهم کرد». عبدالله دلاورانه جنگید و در سه حمله پیاپی، شماری از نیروهای دشمن را از پا درآورد. در نهایت، «عمرو بن صبیح صیداوی» تیری به سوی او پرتاب کرد. عبدالله دستش را پیشانی‌اش گذاشت تا از خود محافظت کند، اما تیر دست او را به پیشانی‌اش دوخت. سپس با نیزه و شمشیر به او حمله کردند و او را مظلومانه به شهادت رساندند.