حضرت رباب

رباب دختر امرئ القیس، همسر وفادار و محبوب امام حسین (ع) بود. او مادر حضرت سکینه و حضرت علی اصغر (عبدالله ربیع) است. رباب زنی باشخصیت، باایمان و از خاندانی اصیل بود که امام حسین (ع) علاقه فراوانی به او داشت و در اشعاری محبت خود را به او ابراز کرده بود. رباب در واقعه کربلا حضور داشت و با چشمان خود، دردناک‌ترین صحنه‌های تاریخ را مشاهده کرد. یکی از سخت‌ترین لحظات برای او، زمانی بود که کودک شش‌ماهه‌اش، علی اصغر (ع)، با لبانی تشنه بر روی دستان امام حسین (ع) با تیر سه‌شعبه حرمله به شهادت رسید. رباب با صبری زینبی این داغ عظیم را تحمل کرد. پس از عاشورا، او به همراه دیگر زنان به اسارت درآمد و رنج سفر به کوفه و شام را به جان خرید. در مجلس ابن زیاد، هنگامی که سر بریده امام حسین (ع) را آوردند، رباب سر همسرش را در آغوش گرفت و با اشعاری جانسوز برای او مرثیه خواند. پس از بازگشت به مدینه، رباب هیچ‌گاه داغ کربلا را فراموش نکرد. بزرگان قریش از او خواستگاری کردند اما او فرمود: «پس از فرزند رسول خدا، هیچ‌کس را به همسری نمی‌پذیرم». رباب به نشانه سوگواری برای همسرش، تا پایان عمر زیر سایه ننشست و زیر آفتاب سوزان مدینه گریست تا آنکه دقیقاً یک سال پس از واقعه عاشورا، از شدت اندوه جان به جان‌آفرین تسلیم کرد.