حضرت سکینه

حضرت سُکَیْنه (آمنه)، دختر محبوب و باشخصیت امام حسین (ع) و حضرت رباب است. او دختری بسیار باایمان، فصیح و ادیب بود که امام حسین (ع) در وصف او فرموده بود: «غالب اوقات سکینه غرق در ذات خداوند است». در واقعه کربلا، سکینه دختری در سنین نوجوانی (حدود ده تا سیزده ساله) بود. او شاهد شهادت تمامی برادران، عموها و در نهایت پدر عزیزش بود. وداع تلخ امام حسین (ع) با سکینه در روز عاشورا، یکی از جانسوزترین لحظات کربلا است؛ هنگامی که امام او را به سینه چسباند و اشک‌هایش را پاک کرد. پس از عاشورا، سکینه به همراه عمه‌اش حضرت زینب (س) و مادرش رباب به اسارت درآمد. در مسیر کوفه و شام، او با وجود تمام سختی‌ها و تازیانه‌ها، با وقار و عفاف رفتار می‌کرد و پیام‌آور مظلومیت شهدای کربلا بود. یکی از روایات دردناک، زمانی است که سکینه در کنار پیکر بی‌سر پدر قرار گرفت و او را در آغوش کشید، تا جایی که لشکریان عمر سعد به زور او را از پیکر پدر جدا کردند. حضرت سکینه پس از بازگشت به مدینه، سال‌ها با برگزاری مجالس سوگواری و بیان اشعار مرثیه، حادثه کربلا را زنده نگه داشت. او در سال ۱۱۷ هجری قمری در مدینه وفات یافت.