امام باقر (ع)

محمد بن علی (ع) ملقب به باقر العلوم، امام پنجم شیعیان و فرزند امام سجاد (ع) است. ایشان در سال ۵۷ هجری قمری در مدینه متولد شدند و در زمان واقعه کربلا، کودکی حدوداً چهار ساله بودند. حضور امام باقر (ع) در خردسالی در کربلا، ایشان را به یکی از شاهدان عینی و زنده عاشورا تبدیل کرد. ایشان با چشمان کوچک خود، عطش شدید کودکان، بی‌رحمی سپاهیان کوفه، شهادت مظلومانه جدش امام حسین (ع) و یارانش را با تمام وجود حس کردند. پس از عاشورا، این کودک خردسال به همراه دیگر زنان و کودکان اهل بیت (ع) به اسارت گرفته شد. تحمل رنج سفر اسارت از کربلا تا کوفه و از کوفه تا شام، آن هم با پای پیاده و بر روی شتران بی‌جهاز، تاثیر عمیقی بر روح ایشان گذاشت. امام باقر (ع) در سال‌های بعد همواره یاد و خاطره عاشورا را زنده نگه می‌داشتند و در روایات فراوانی به ذکر مصائب جدشان می‌پرداختند. ایشان با پایه‌گذاری نهضت علمی شیعه، راه سیدالشهدا (ع) را در عرصه آگاهی‌بخشی و مبارزه با تحریف دین ادامه دادند. شهادت ایشان در سال ۱۱۴ هجری رقم خورد، در حالی که تا آخرین لحظه عمر، راوی و پیام‌رسان مظلومیت کربلا بودند.