سوار بن ابی عمیر

سَوّار بن ابی عُمَیر نَهْمی، از شیعیان شجاع و مبارز کوفه بود. او با درک شرایط حساس، پیش از بسته شدن کامل راه‌ها خود را به کربلا رساند تا در رکاب امام حسین (ع) شمشیر بزند. در روز عاشورا، سوار با شجاعتی بی‌نظیر وارد میدان نبرد شد. او که جنگجویی کارآزموده بود، نبردی سخت با لشکریان عمر سعد به راه انداخت و تلفات زیادی به آن‌ها وارد کرد. در جریان این مبارزه نابرابر، سوار هدف ضربات متعدد شمشیر و نیزه قرار گرفت و بر اثر شدت جراحات، نیمه‌جان بر زمین افتاد. کوفیان که از نبرد او خشمگین بودند، قصد داشتند سرش را جدا کنند، اما گروهی از بستگانش در سپاه کوفه مانع شدند و او را به اسارت بردند. سوار را به کوفه نزد ابن زیاد بردند. ابن زیاد قصد کشتن او را داشت، اما با وساطت قبیله‌اش منصرف شد و او را با بدنی پر از جراحت زندانی کرد. سوار به مدت شش ماه درد و رنج ناشی از زخم‌های کربلا را تحمل کرد. سرانجام این دلاور عاشق، پس از شش ماه مقاومت، بر اثر همان جراحات وارده در روز عاشورا به شهادت رسید و روح پاکش به یاران شهیدش پیوست.