عبدالله بن یقطر

عَبْدُاللَّه بن یَقْطَر، از شیعیان مخلص و برادر رضاعی (هم‌شیر) امام حسین (ع) بود. مادر او، امام حسین (ع) را در نوزادی شیر داده بود و به همین دلیل او را برادر رضاعی امام می‌نامند. هنگامی که امام حسین (ع) از مکه به سوی کوفه حرکت کرد، عبدالله را به همراه نامه‌ای برای مسلم بن عقیل به کوفه فرستاد تا از وضعیت مطلع شود. اما او در راه توسط نیروهای حصین بن نمیر (مأمور ابن زیاد) دستگیر شد. ابن زیاد او را به کوفه برد و از او خواست که در برابر مردم، امام حسین (ع) را لعن کند. عبدالله بن یقطر با شجاعتی بی‌نظیر به بالای دارالاماره رفت، اما به جای لعن امام، یزید و ابن زیاد را لعن و نفرین کرد و از مردم خواست که به یاری امام حسین (ع) بشتابند. ابن زیاد خشمگین شد و دستور داد او را از بالای بام دارالاماره به پایین پرتاب کنند. او با بدنی درهم‌شکسته بر زمین افتاد اما هنوز رمقی داشت که شخصی (عبدالملک بن عمیر لخمی) به او حمله کرد و سرش را از تن جدا ساخت تا به شهادت رسید.