یزید بن ثبیط عبدی

یزید بن ثُبَیط عَبدی، از اشراف، دلاوران و بزرگان شیعه در شهر بصره بود. او از یاران باوفای امیرالمومنین علی (ع) به شمار می‌رفت و در میان قوم خود احترام ویژه‌ای داشت. هنگامی که نامه امام حسین (ع) به دست بزرگان بصره رسید، یزید بن ثبیط در خانه یکی از شیعیان (ماریه بنت منقذ) حضور داشت و با شنیدن پیام امام، تصمیم قطعی برای یاری ایشان گرفت. در آن زمان، ابن زیاد (حاکم بصره) تمام راه‌های خروجی شهر را به شدت کنترل می‌کرد تا کسی به امام حسین (ع) نپیوندد. یزید بن ثبیط با شجاعت در میان ده فرزند خود اعلام کرد که قصد پیوستن به امام را دارد. از میان فرزندانش، دو نفر به نام‌های «عبدالله» و «عبیدالله» با او همراه شدند. یزید بن ثبیط با تدبیر و مهارت از میان راه‌بندان‌ها و نگهبانان بصره عبور کرد و از مسیر بیابان‌های سخت، خود را به مکه رساند تا به کاروان امام بپیوندد. رسیدن او به مکه همزمان با آماده شدن امام برای حرکت به سوی عراق بود. امام حسین (ع) از دیدن او بسیار خوشحال شد و آیه «بفضل الله و برحمته فبذلک فلیفرحوا» را تلاوت کرد. او و دو پسرش در تمام مسیر از مکه تا کربلا همراه امام بودند. در روز عاشورا، یزید بن ثبیط شاهد شهادت مظلومانه دو فرزند جوانش (عبدالله و عبیدالله) در حمله دسته‌جمعی سپاه عمر سعد بود. او با دیدن شهادت فرزندانش نه تنها روحیه‌اش را از دست نداد، بلکه با خشمی مقدس به میدان تاخت. یزید در نبردی تن‌به‌تن و حماسی، با شجاعت تمام جنگید و تلفات سنگینی به دشمن وارد کرد تا آنکه سرانجام او نیز در راه دفاع از ولایت به شهادت رسید و در کنار فرزندانش جاودانه شد. نام او و پسرانش در زیارت ناحیه مقدسه ذکر شده است.