عمرو بن خالد صیداوی

عمرو بن خالد صیداوی، از شیعیان مخلص، شجاع و سرشناس کوفه بود. او ارادت ویژه‌ای به خاندان پیامبر (ص) داشت. هنگامی که مسلم بن عقیل در کوفه قیام کرد، عمرو بن خالد از یاران و حامیان او بود، اما پس از شهادت مسلم و تسلط شدید ابن زیاد بر کوفه، او مخفی شد. هنگامی که خبر رسیدن امام حسین (ع) به کربلا منتشر شد، عمرو تصمیم گرفت به هر قیمتی خود را به امام برساند. او به همراه غلامش (سعد) و چند تن دیگر از جمله مجمع بن عبدالله عائذی، شبانه و به دور از چشم گشتی‌های ابن زیاد از کوفه گریختند. آنها با راهنمایی طرماح بن عدی از بی‌راهه‌ها عبور کرده و خود را به کربلا رساندند. حر بن یزید ریاحی که در آن زمان هنوز در سپاه کوفه بود، خواست مانع پیوستن آن‌ها به امام شود و گفت: «این‌ها از کوفه آمده‌اند و باید دستگیر شوند یا برگردند». اما امام حسین (ع) با صلابت فرمود: «من از این‌ها محافظت می‌کنم همان‌گونه که از جان خود محافظت می‌کنم؛ این‌ها یاران من هستند». با مقاومت امام، حر از دستگیری آن‌ها منصرف شد. در روز عاشورا، عمرو بن خالد صیداوی به همراه دوستانش که با او از کوفه آمده بودند، به صورت دسته‌جمعی به سپاه دشمن حمله کردند. آن‌ها در محاصره دشمن قرار گرفتند و ارتباطشان با خیمه‌ها قطع شد. امام حسین (ع)، برادرش حضرت عباس (ع) را برای نجات آن‌ها فرستاد. حضرت عباس با شجاعتی حیدری حلقه محاصره را شکست و آن‌ها را نجات داد. اما عمرو و یارانش که سرشار از شوق شهادت بودند، با دیدن نجات‌بخش خود (عباس)، دوباره به قلب سپاه دشمن زدند و جنگیدند تا آنکه همگی در یک مکان و در کنار هم به شهادت رسیدند. شهادت دسته‌جمعی آن‌ها، تابلویی از رفاقت و برادری در راه ولایت بود.