عبدالله بن عروه

عبدالله بن عروه غفاری، از شیعیان شجاع و دلاور کوفه و از طایفه بنی‌غفار بود. او و برادرش عبدالرحمان از کسانی بودند که با شنیدن خبر حضور امام حسین (ع) در کربلا، به سرعت خود را به کاروان ایشان رساندند تا در رکاب فرزند پیامبر شمشیر بزنند. در روز عاشورا، هنگامی که آتش جنگ بالا گرفت و یاران امام یکی پس از دیگری به شهادت رسیدند، عبدالله و برادرش عبدالرحمان نزد امام حسین (ع) آمدند. آن‌ها در حالی که اشک می‌ریختند، در برابر امام ایستادند. امام حسین (ع) پرسید: «ای برادرزادگان من! چرا می‌گریید؟ به خدا سوگند امیدوارم به زودی چشمتان روشن شود». آن‌ها پاسخ دادند: «خداوند ما را فدای تو کند! ما برای خودمان نمی‌گرییم، بلکه گریه ما برای این است که می‌بینیم تو در محاصره دشمنی و ما نمی‌توانیم با بیش از جانمان از تو دفاع کنیم». پس از این ابراز وفاداری عاشقانه، عبدالله و برادرش با دعای خیر امام حسین (ع) وارد میدان نبرد شدند. آن‌ها در میدان رجز می‌خواندند: «قبیله بنی‌غفار به خوبی می‌دانند که ما با شمشیرهای بران به یاری تو آمده‌ایم». این دو برادر دوشادوش یکدیگر با شجاعت تمام جنگیدند. آن‌ها چنان هماهنگ مبارزه می‌کردند که هرگاه یکی در محاصره می‌افتاد، دیگری او را نجات می‌داد. سرانجام پس از کشتن گروهی از دشمنان، هر دو در کنار یکدیگر به شهادت رسیدند.