عائذ بن مجمع

عائِذ بن مَجْمَع بن عبدالله عائذی، از شیعیان مخلص و دلاوران کوفه بود. او به همراه پدرش (مجمع) و چند تن دیگر از جمله عمرو بن خالد صیداوی، از کوفه خارج شدند تا خود را به امام حسین (ع) برسانند. آن‌ها با راهنمایی طرماح بن عدی در منزلگاه «عذیب هجانات» به کاروان امام پیوستند. حر بن یزید ریاحی قصد داشت مانع پیوستن آن‌ها شود، اما امام حسین (ع) با قاطعیت از آن‌ها دفاع کرد و فرمود اینان یاران من هستند. در روز عاشورا، عائذ در کنار یاران هم‌سفر خود شجاعانه جنگید. او و همراهانش در یک حمله دسته‌جمعی به قلب سپاه دشمن زدند و در محاصره قرار گرفتند. پس از آنکه حضرت عباس (ع) برای نجات آن‌ها محاصره را شکست، عائذ با شور و شوق شهادت دوباره به میدان بازگشت. او دوشادوش پدر و دوستانش با شمشیرزنی هنرمندانه خود دشمن را به عقب راند، اما سرانجام بر اثر کثرت لشکریان کوفه، همگی در یک مکان به شهادت رسیدند تا نامشان به عنوان نماد رفاقت در راه خدا جاودانه شود.