ام اسحاق

اُم اِسْحاق بنت طَلْحَة بن عُبَیْدِاللَّه، در ابتدا همسر امام حسن مجتبی (ع) بود. امام حسن پیش از شهادت به برادرش امام حسین (ع) وصیت کرد که با او ازدواج کند زیرا او زنی بسیار بافضیلت و مؤمن بود. حاصل این ازدواج دختری به نام «فاطمه بنت الحسین» (فاطمه صغری) بود که در کربلا به عقد حسن مثنی درآمد. ام اسحاق به همراه کاروان همسرش از مدینه به مکه و سپس به کربلا آمد. او در روز عاشورا شاهد شهادت همسر بزرگوارش بود و پس از غارت خیمه‌ها، در کنار حضرت زینب (س) و دیگر زنان، به عنوان اسیر جنگی به سمت کوفه و شام برده شد. ام اسحاق از جمله زنانی بود که خطبه‌ها و سخنان اهل بیت را در دوران اسارت می‌شنید و خود نیز با صبر و پایداری، از حریم ولایت دفاع کرد و پیام مظلومیت شهدای کربلا را به مدینه رساند.