شمر بن ذی‌الجوشن

شِمْر بن ذِی‌الْجَوْشَن، از چهره‌های منافق کوفه بود که در جنگ صفین در رکاب امیرالمومنین جنگید و حتی مجروح شد، اما بعدها به خوارج پیوست و سپس از مقربان دربار اموی گشت. او نقشی کلیدی در فاجعه عاشورا داشت. هنگامی که عمر سعد قصد مذاکره و ختم غائله را داشت، شمر با تحریم ابن زیاد، نامه‌ای تهدیدآمیز آورد که اگر عمر سعد امام را نمی‌کشد، فرماندهی را به شمر واگذار کند. در عصر تاسوعا، او که با قبیله ام‌البنین هم‌ریشه بود، برای حضرت عباس (ع) امان‌نامه آورد که با پاسخ دندان‌شکن قمر بنی‌هاشم روبه‌رو شد. در روز عاشورا، فرماندهی جناح چپ لشکر را بر عهده داشت. اوج قساوت شمر در عصر عاشورا رقم خورد؛ زمانی که دستور حمله به خیمه‌ها را صادر کرد و در نهایت، خود وارد گودال قتلگاه شد و سر مطهر امام حسین (ع) را مظلومانه از قفا برید. او سرانجام به دست یاران مختار دستگیر و به هلاکت رسید و جسدش طعمه سگ‌ها شد.