عمر بن سعد

عُمَر بن سَعْد، پسر سعد بن ابی‌وقاص (از سرداران معروف صدر اسلام) بود. او قرار بود با لشکری برای سرکوب شورشیان به سمت «ری» برود و حاکمیت آنجا را به دست گیرد، اما ابن زیاد به او دستور داد ابتدا به کربلا برود و از حسین (ع) بیعت بگیرد. عمر سعد ابتدا تمایلی به جنگ با امام نداشت و تلاش کرد با مذاکره مسئله را حل کند، اما وقتی ابن زیاد او را تهدید کرد که حکومت ری را از او می‌گیرد و خانه‌اش را خراب می‌کند، دنیاطلبی بر او غلبه کرد. او فرماندهی کل لشکر ۳۰ هزار نفری را در کربلا بر عهده گرفت. در صبح عاشورا، برای اینکه نزد ابن زیاد خودنمایی کند، اولین تیر را به سوی خیمه‌های امام پرتاب کرد و فریاد زد: «نزد امیر گواه باشید که من اولین تیر را زدم.» عمر سعد دستور داد بر بدن امام اسب بتازانند و خیمه‌ها را آتش بزنند. او هرگز به حکومت ری نرسید و سرانجام توسط مختار ثقفی در بسترش به طرز ذلیلانه‌ای کشته شد.