مسلم بن عقیل

مسلم بن عقیل، برادرزاده امیرالمومنین (ع) و پسرعموی امام حسین (ع) است. او از جنگاوران شجاع بنی‌هاشم بود و در دوران خلافت امیرالمومنین (ع) در جنگ صفین فرماندهی جناح راست سپاه امام را بر عهده داشت. وفاداری، شجاعت و تدبیر او باعث شد تا امام حسین (ع) در حساس‌ترین شرایط تاریخی، او را به عنوان سفیر و نماینده ویژه خود انتخاب کند. هنگامی که نامه‌های بی‌شمار مردم کوفه مبنی بر دعوت از امام حسین (ع) به دست ایشان رسید، امام، مسلم بن عقیل را برای بررسی اوضاع و صحت ادعای کوفیان به آنجا فرستاد. در ابتدا، استقبال مردم کوفه از مسلم بی‌نظیر بود و بیش از ۱۸ هزار نفر با او به نمایندگی از امام بیعت کردند. مسلم نیز با اطمینان از حمایت مردم، نامه‌ای به امام نوشت و از ایشان خواست به کوفه بیایند. اما با ورود عبیدالله بن زیاد به کوفه و ایجاد حکومت نظامی ترسناک، شرایط به سرعت تغییر کرد. ابن زیاد با تطمیع روسای قبایل و تهدید مردم، چنان رعب و وحشتی در شهر ایجاد کرد که مردم کوفه به سرعت عهد خود را شکستند. مسلم که روزی با هزاران نفر در مسجد کوفه نماز خوانده بود، پس از نماز مغرب خود را در کوچه‌های تاریک کوفه کاملاً تنها یافت و هیچ‌کس حتی جرات پناه دادن به او را نداشت، جز پیرزنی شجاع به نام طوعه. بر اساس گزارش شیخ مفید در الإرشاد، جاسوسان ابن زیاد مخفیگاه مسلم را پیدا کردند و لشکر انبوهی برای دستگیری او فرستادند. مسلم با شجاعتی مثال‌زدنی یک‌تنه با آن‌ها جنگید و بارها آن‌ها را از خانه بیرون راند. دشمنان که از پس شمشیر او برنمی‌آمدند، از پشت بام‌ها بر سر او سنگ و دسته‌های آتش ریختند. سرانجام با حیله و نیزه‌ای که از پشت به او زدند، او را مجروح و دستگیر کردند. هنگامی که مسلم را به دارالاماره نزد ابن زیاد بردند، او با صلابت و بدون هیچ ترسی با ابن زیاد سخن گفت و از بی‌وفایی کوفیان گلایه کرد. آخرین خواسته او پیش از شهادت، فرستادن پیامی برای امام حسین (ع) بود تا ایشان را از آمدن به کوفه منصرف کند. سرانجام به دستور ابن زیاد، بکیر بن حمران سر او را در بالای بام دارالاماره از تن جدا کرد و پیکر پاکش را به پایین انداختند تا اولین شهید راه کربلا لقب بگیرد.