علی اصغر (عبدالله الرضیع)

عبدالله بن الحسین ملقب به «علی اصغر»، کوچک‌ترین فرزند امام حسین (ع) و رباب بنت امرئ القیس است. این طفل شیرخوار، نماد بی‌گناهی و مظلومیت مطلق در واقعه کربلاست. حضور او در کربلا نشان‌دهنده آن بود که امام حسین (ع) برای احیای دین خدا و بیداری امت اسلامی، حتی از عزیزترین و بی‌دفاع‌ترین اعضای خانواده‌اش نیز دریغ نکرد. در روزهای منتهی به عاشورا که سپاه یزید آب را بر کاروان امام بسته بودند، تشنگی بر خیمه‌ها چیره شد. شیر مادر خشک شده بود و طفل شش‌ماهه از شدت عطش در گهواره بی‌تابی می‌کرد. وضعیت به قدری دردناک بود که قلب همه اهل خیمه را می‌فشرد و زنان نمی‌توانستند آرامش طفل را فراهم کنند. بر اساس گزارش مستند کتاب الإرشاد نوشته شیخ مفید، در روز عاشورا هنگامی که امام حسین (ع) از نبرد بازگشت، مقابل خیمه‌ها آمد و فرمود: «کودکم را بیاورید تا با او وداع کنم». امام طفل شیرخوار را در آغوش گرفت و او را می‌بوسید تا برای آخرین بار با فرزند کوچک خود خداحافظی کند. شیخ مفید در الإرشاد چنین ادامه می‌دهد: در همان حالی که کودک تشنه و بی‌تاب در آغوش پدر بود، حرمله بن کاهل اسدی (که از تیراندازان ماهر لشکر عمر سعد بود) تیری زهرآلود به سوی آن‌ها رها کرد. این تیر بی‌رحمانه دقیقاً بر گلوی نازک طفل نشست و او را در آغوش پدر به شهادت رساند (فَرماهُ حَرمَلَةُ بنُ كاهِلِ الأَسَدِيِّ بِسَهمٍ فَوَقَعَ في نَحرِهِ فَذَبَحَهُ). امام حسین (ع) که با صحنه‌ای بی‌نهایت دردناک مواجه شده بود، دستان خود را زیر گلوی کودک گرفت. وقتی دستان مبارکش پر از خون شد، آن خون‌های پاک را به سوی آسمان پاشید و فرمود: «آنچه این مصیبت را بر من آسان می‌کند، این است که در برابر چشم خدا انجام می‌گیرد». شهادت علی اصغر، اوج قساوت لشکر یزید را به تاریخ نشان داد و این طفل شش‌ماهه را به عنوان «سند مظلومیت» اباعبدالله الحسین (ع) برای همیشه جاودانه کرد.