منجح

مُنْجِح بن سَهْم، از موالی و غلامان وفادار اهل بیت بود. مادرش «حسنیه» از کنیزان امام سجاد (ع) یا امام مجتبی (ع) بود. منجح در دوران حیات امام حسن مجتبی (ع) از خدمتگزاران مخلص ایشان بود و پس از شهادت آن حضرت، به خدمت سیدالشهدا (ع) درآمد. هنگامی که کاروان امام حسین (ع) از مدینه به مکه و سپس به سوی کربلا حرکت کرد، منجح نیز به همراه فرزندان امام حسن (ع) در این سفر پرمخاطره حضور داشت. او به عنوان یکی از یاران نزدیک خاندان پیامبر (ص)، لحظه‌ای از آن‌ها جدا نشد. در روز عاشورا، با وجود آنکه منجح از طبقه موالیان بود، شجاعت و آزادگی او بر همگان عیان شد. او برای یاری فرزند پیامبر (ص) پیش‌قدم شد و به میدان نبرد شتافت. منجح در میدان با دلاوری تمام جنگید. او با حملات پیاپی خود، لرزه بر اندام سپاهیان عمر سعد انداخت و در دفاع از حریم اهل بیت هیچ کوتاهی نکرد. سرانجام پس از نبردی نابرابر با لشکر کوفه، این غلام وفادار توسط «حسان بن بکر حنظلی» به شهادت رسید. فداکاری منجح نشان داد که محبت اهل بیت محدود به نسب و نژاد نیست و هر دلی که جایگاه نور باشد، در کربلا می‌درخشد.