حباب بن عامر

حَباب بن عامِر شَعْبی، از شیعیان شجاع و مخلص کوفه بود. او که قلبی مالامال از عشق به اهل بیت (ع) داشت، در دوران خفقان کوفه با مسلم بن عقیل بیعت کرده بود. پس از شکست قیام مسلم و شهادت او، حباب مصمم‌تر شد تا به یاری امام حسین (ع) بشتابد. هنگامی که خبر حرکت امام حسین (ع) به گوشش رسید، به صورت مخفیانه از کوفه خارج شد تا به دست ماموران ابن زیاد نیفتد. او با عبور از بیابان‌ها، پیش از آنکه کاروان حسینی در محاصره کامل قرار گیرد، خود را به آن‌ها رساند. در روز عاشورا، حباب بن عامر با عزمی راسخ و روحیه‌ای شهادت‌طلبانه در صف یاران امام ایستاد. با شروع حمله دسته‌جمعی و باران تیرهای لشکر کوفه، او سینه خود را سپر قرار داد. او در این نبرد نابرابر با مهارت جنگید و شماری از تیراندازان دشمن را به هلاکت رساند، اما کثرت نیروهای دشمن و پرتاب مداوم تیرها، مجال مقاومت بیشتر را از او گرفت. سرانجام، حباب بن عامر در همان حمله نخستین روز عاشورا بر خاک تفتیده کربلا افتاد و روح بلندش به یاران شهیدش پیوست تا نامش برای همیشه در تاریخ جاودانه شود.