فضه

فِضَّه نوبیه، خادم باوفا و باایمان حضرت فاطمه زهرا (س) بود. او زنی پارسا، عالم به قرآن و بسیار مورد احترام اهل بیت پیامبر (ص) بود. گفته می‌شود فضه سال‌ها جز با آیات قرآن سخن نمی‌گفت. ارادت فضه به خاندان پیامبر چنان عمیق بود که پس از شهادت حضرت زهرا (س)، همچنان در کنار امیرالمومنین (ع) و فرزندانش باقی ماند. هنگامی که کاروان امام حسین (ع) عازم کربلا شد، فضه نیز با وجود کهولت سن، همراه زینب کبری (س) و دیگر بانوان راهی این سفر پرخطر شد. در روز عاشورا، فضه با چشمانی اشک‌بار شاهد شهادت فرزندان فاطمه (س) بود. او در کنار خیمه‌ها از کودکان پرستاری می‌کرد و به زنان دلداری می‌داد. پس از غارت خیمه‌ها، یکی از معروف‌ترین اقدامات فضه زمانی بود که شتران بی‌جهاز را برای اسرا آوردند. او از شدت اندوه و برای حفظ حرمت اهل بیت، به شیری که در آن حوالی بود پناه برد تا مانع از بی‌حرمتی بیشتر سربازان یزید شود (که در تعزیه‌ها بسیار معروف است). فضه در مسیر اسارت نیز با صبوری تمام، مونس و همدم حضرت زینب (س) بود.