ضرغامه بن مالک

ضِرغامَة بن مالک تَغْلِبی، از شیعیان دلاور و چهره‌های سرشناس کوفه بود. او ارادت فراوانی به اهل بیت داشت و پیش از عاشورا خود را به کربلا رساند تا به کاروان امام حسین (ع) بپیوندد. نام او به معنای «شیر درنده» است و شجاعت او در میدان نبرد نیز گواه این نام‌گذاری بود. در روز عاشورا، پس از نماز ظهر، ضرغامه از امام حسین (ع) اجازه میدان گرفت. او با بدنی ستبر و شمشیر آخته وارد میدان شد و رجزی حماسی خواند تا اصالت و هدف والای خود را به گوش کوفیان برساند. ضرغامه در یک نبرد تن‌به‌تن، با مهارت فراوان ده‌ها تن از نیروهای دشمن را به خاک افکند. سبک مبارزه او چنان کوبنده بود که سپاهیان عمر سعد از رویارویی مستقیم با او هراس داشتند. سرانجام پس از مبارزه‌ای طولانی و وارد کردن ضربات مهلک به دشمن، با پرتاب ناجوانمردانه تیرها و حمله گروهی کوفیان محاصره شد. او در حالی که بدنش پر از جراحت بود، در راه دفاع از پسر پیامبر (ص) به شهادت رسید. نام این دلاور در زیارت ناحیه مقدسه نیز با درود و سلام امام زمان (عج) ذکر شده است، که نشان‌دهنده مقام والای او در پیشگاه اهل بیت است.