عبدالله بن جعفر

عَبْدُاللَّه بن جَعْفَر طَیّار، برادرزاده امیرالمومنین (ع) و همسر فداکار حضرت زینب (س) بود. او مردی بسیار بخشنده و مورد احترام در میان بنی‌هاشم بود. هنگامی که امام حسین (ع) تصمیم گرفت مکه را به مقصد کوفه ترک کند، عبدالله بن جعفر که به دلیل کهولت سن و نابینایی (یا ضعف بینایی) نمی‌توانست امام را همراهی کند، نامه‌ای نوشت و تلاش کرد امام را از رفتن منصرف کند. او حتی از والی مکه برای امام امان‌نامه گرفت. اما وقتی متوجه شد که عزم امام برای این سفر قطعی است و این یک تکلیف الهی است، دو فرزند جوان خود، «عون» و «محمد» را به همراه مادرشان حضرت زینب (س) روانه کرد و به آن‌ها دستور داد که جان خود را فدای دایی‌شان کنند. پس از واقعه عاشورا و بازگشت کاروان به مدینه، هنگامی که خبر شهادت فرزندانش را به او دادند، با افتخار گفت: «خدا را شکر که اگر خودم نتوانستم حسین را یاری کنم، فرزندانم او را یاری کردند.»