عبدالرحمان بن عقیل

عبدالرحمان بن عقیل بن ابی‌طالب، یکی از جوانان برومند و شجاع خاندان بنی‌هاشم بود. او پسرعموی امام حسین (ع) و برادر مسلم بن عقیل (سفیر شهید کوفه) محسوب می‌شد. حضور پررنگ خاندان عقیل در واقعه عاشورا نشان از بصیرت و فداکاری این خانواده در راه دفاع از ولایت دارد. پس از آنکه تمامی اصحاب و یاران غیرهاشمی امام حسین (ع) در میدان نبرد به شهادت رسیدند، نوبت به خاندان پیامبر (ص) و امیرالمومنین (ع) رسید. عبدالرحمان بن عقیل یکی از نخستین کسانی بود که با شجاعتی وصف‌ناپذیر از امام (ع) اجازه میدان گرفت. او با قامتی استوار وارد میدان شد و با صدایی رسا رجز خواند: «پدرم عقیل است، پس جایگاهم را بشناسید؛ از تبار هاشم هستم و برادرانی همچون کوه استوار دارم...». او با این اشعار اصالت و پاکی خاندان خود را به رخ سپاهیان کوفه می‌کشید که برای دریافت سکه‌های ابن زیاد، فرزند پیامبرشان را محاصره کرده بودند. عبدالرحمان با وجود آنکه در محاصره هزاران نفر قرار داشت، با قدرت تمام شمشیر می‌زد. او در این نبرد دلاورانه، ۱۷ تن از سواران سپاه عمر سعد را به خاک افکند و ترس بر دل کوفیان انداخت. سرانجام، عثمان بن خالد جهنی و مردی از قبیله بنی‌همدان به صورت ناجوانمردانه و از دو سو به او حمله کردند و با ضربات شمشیر او را به شهادت رساندند. پیکر غرق به خون او در کنار دیگر شهدای بنی‌هاشم قرار گرفت تا سندی بر وفاداری خاندان عقیل باشد.