محمد بن عبدالله بن جعفر

محمد بن عبدالله بن جعفر، برادر تنی عون و دیگر فرزند شجاع حضرت زینب (س) است. او نیز به همراه برادرش از مدینه و مکه در رکاب دایی بزرگوارش امام حسین (ع) حرکت کرد تا به وصیت پدرش عبدالله بن جعفر عمل کند. حضور این دو برادر نوجوان در کاروان، نشان از بصیرت و ولایت‌پذیری عمیق خانواده حضرت زینب (س) داشت. محمد در طول مسیر مکه تا کربلا، همواره در کنار برادرش عون به خدمت امام و اهل بیت می‌پرداخت. شجاعت و دلاوری در رگ‌های او که از نسل جعفر طیار (فاتح موته) و علی بن ابی‌طالب (ع) بود، می‌جوشید. او بی‌صبرانه منتظر روزی بود تا وفاداری خود را در عمل ثابت کند. پس از شهادت برادرش عون در روز عاشورا، محمد بلافاصله و بدون لحظه‌ای درنگ، برای انتقام خون برادر و دفاع از حریم امامت پا به میدان نبرد گذاشت. او نیز همچون برادرش رجز می‌خواند و با ضربات شمشیر خود، رعب و وحشت در دل سپاهیان کوفه می‌انداخت. شیخ مفید در الإرشاد نقل می‌کند که محمد در میدان نبرد چنین رجز خواند: «به خدا شکایت می‌برم از دشمنان متجاوز؛ گروهی که کورکورانه از حق منحرف شده‌اند...». او با حملات پی‌درپی خود صفوف دشمن را می‌شکافت و مبارزه‌ای قهرمانانه از خود به نمایش گذاشت. سرانجام پس از نبردی سخت، عامر بن نهشل تمیمی به او حمله‌ور شد و با ضربتی سنگین او را به شهادت رساند. با شهادت محمد، حضرت زینب (س) دو تن از عزیزترین پاره‌های تن خود را در یک روز و در یک راه فدای برادرش امام حسین (ع) کرد، تا ثابت کند که عشق به ولایت، از عشق به فرزند نیز بالاتر است.