عون بن عبدالله بن جعفر

عون بن عبدالله بن جعفر طیار، فرزند شجاع حضرت زینب کبری (س) است. پدر او، عبدالله بن جعفر، برادرزاده امیرالمومنین علی (ع) و از بزرگان و ثروتمندان بنی‌هاشم بود. هنگامی که امام حسین (ع) قصد خروج از مکه را داشت، عبدالله بن جعفر به دلیل کهولت سن و بیماری نتوانست ایشان را همراهی کند، اما دو فرزند دلاور خود، عون و محمد را به همراه مادرشان زینب (س) راهی کرد. عبدالله بن جعفر به فرزندانش وصیت اکید کرد که: «مبادا لحظه‌ای از دایی خود جدا شوید؛ اگر کار به جنگ کشید، پیش‌مرگ او باشید و جانتان را فدای او کنید». عون در دامان مادری همچون زینب (س) پرورش یافته بود و شجاعت و فصاحت را از او به ارث برده بود. بر اساس گزارش کتاب الإرشاد شیخ مفید، در روز عاشورا پس از شهادت اصحاب و نوبت رسیدن به بنی‌هاشم، عون با اجازه مادرش زینب (س) و امام حسین (ع) پا به میدان نبرد گذاشت. او با وجود سن کم، شمشیرزنی قهار بود و رجزی حماسی می‌خواند که نشان از اصالت خاندان جعفر طیار داشت: «اگر مرا نمی‌شناسید، من پسر جعفرم؛ همان شهیدی که در بهشت با دو بال پرواز می‌کند...». عمر بن سعد که شجاعت او را دید، دستور داد تا گروهی به او حمله کنند. عون پس از هلاکت ده‌ها نفر از سپاه دشمن، سرانجام در محاصره قرار گرفت و توسط عبدالله بن قطنه طایی به شهادت رسید. هنگامی که پیکر خونین او را به خیمه‌ها آوردند، مادر صبورش زینب (س) برای رضای خدا و اینکه امام حسین (ع) شرمنده نشود، از خیمه بیرون نیامد و بر پیکر فرزندش نگریست. فداکاری عون بن عبدالله، نمادی از ایثار بی‌نظیر یک مادر (حضرت زینب) در راه ولایت است. او با خون پاک خود، وفاداری خاندان جعفر طیار به امام زمانشان را در تاریخ ثبت کرد.