مالک بن عبد

مالک بن عبد بن سریع، از جوانان شجاع و شیعیان مخلص بود که به همراه پسرعمو و برادر مادری‌اش «سیف بن حارث»، هم‌پیمانانی ابدی بودند. او نیز در کنار سیف، خود را به کاروان امام حسین (ع) رساند تا در مسیر دفاع از حق، جان خود را فدا کند. مالک در روز عاشورا، با قلبی مالامال از اندوه برای غربت امام حسین (ع)، به همراه سیف نزد امام آمد. گریه او از ترس مرگ نبود، بلکه از این می‌سوخت که نمی‌توانست کاری بیش از فدا کردن یک جان برای امامش انجام دهد. پس از دعای خیر امام حسین (ع) در حق این دو جوان، مالک به همراه سیف وارد میدان نبرد شد. سبک جنگیدن آن‌ها به گونه‌ای بود که یکدیگر را پوشش می‌دادند و همچون دو بازوی قدرتمند، در قلب سپاه دشمن رسوخ می‌کردند. مالک با شمشیر خود، هر کس را که به سیف نزدیک می‌شد از پای درمی‌آورد و سیف نیز مراقب مالک بود. این اتحاد و برادری در میدان نبرد، دشمنان را به وحشت انداخته بود. مالک در میدان رجز می‌خواند و شجاعت خاندانش را یادآوری می‌کرد. سرانجام، کثرت سپاه کوفه و تیرباران مداوم، این دو دلاور را از پای درآورد. مالک بن عبد در حالی که بدنش پر از جراحت بود، در کنار پسرعمویش سیف به خاک افتاد و روح پاکش به آسمان پر کشید.