جعفر بن علی

جعفر بن علی بن ابی‌طالب، کوچک‌ترین فرزند حضرت ام‌البنین (س) و امیرالمومنین علی (ع) بود. امیرالمومنین نام او را به یاد برادر شهیدش «جعفر طیار» انتخاب کرده بود. او در روز عاشورا تنها ۱۹ سال سن داشت، اما روحیه‌ای به بزرگی کوه و شجاعتی حیدری در وجودش موج می‌زد. هنگامی که حضرت عباس (ع) برادرانش را برای رفتن به میدان و دفاع از امام حسین (ع) فراخواند، جعفر نیز با قلبی سرشار از ایمان و بدون ذره‌ای ترس، آماده رزم شد. او پس از شهادت برادرانش عبدالله و عثمان، با اجازه برادر بزرگترش عباس (ع) و با چشمانی اشک‌بار از داغ برادران، وارد میدان نبرد شد. جعفر در میدان شروع به رجزخوانی کرد و با صدای رسا فرمود: «منم جعفر، صاحب افتخارات بزرگ؛ فرزند علی، آن فاتح خیبر...». او با وجود سن کم، با چنان قدرتی شمشیر می‌زد که سپاه کوفه را به یاد دلاوری‌های پدرش علی (ع) در جنگ صفین انداخت. پس از نبردی سخت و کشتن شماری از دشمنان، هانی بن ثبیت حضرمی (که قاتل برادرش عبدالله نیز بود) با ناجوانمردی از پشت سر به او حمله کرد و با ضربت شمشیر، این جوان نورسته علوی را به شهادت رساند. شهادت جعفر، برگ زرین دیگری بر افتخارات خاندان ام‌البنین (س) افزود. این مادر فداکار، با تقدیم چهار فرزند برومند خود در یک روز، نام خود را به عنوان نماد بی‌بدیل وفاداری و ولایت‌مداری در تاریخ جاودانه کرد.