عبدالله بن علی

عبدالله بن علی بن ابی‌طالب، برادر تنی حضرت عباس (ع) و فرزند دیگر حضرت ام‌البنین (س) است. او جوانی ۲۵ ساله بود که نامش توسط پدرش علی (ع) انتخاب شده بود. او در دامن مادری پرورش یافته بود که از روز اول به فرزندانش آموخته بود که حسین (ع) امام و ارباب آن‌هاست، نه صرفاً یک برادر. در عصر عاشورا، پس از شهادت اصحاب، حضرت عباس (ع) که علمدار و فرمانده بود، رو به برادران خود کرد و فرمود: «جانم فدای شما، پیش بروید و از ارباب خود دفاع کنید». عبدالله اولین کسی از میان برادران بود که این دعوت را لبیک گفت و داوطلب رفتن به میدان شد. او با قامتی رشید و روحیه‌ای پولادین وارد میدان شد و در حالی که شمشیر می‌چرخاند، این رجز حماسی را خواند: «منم فرزند علی، صاحب جود و بخشش... و دفاع‌کننده از برادرم حسین که خورشید تابان است». او به قلب دشمن زد و نبردی سنگین را آغاز کرد. عبدالله با مهارت فراوان ده‌ها تن از سپاهیان عمر سعد را به خاک افکند و شجاعت بنی‌هاشم را بار دیگر به رخ دشمنان کشید. سرانجام هانی بن ثبیت حضرمی با پرتاب تیری یا ضربت شمشیری او را هدف قرار داد و به شهادت رساند. شهادت عبدالله به عنوان اولین شهید از برادران تنی حضرت عباس (ع)، راه را برای برادران دیگرش (عثمان و جعفر) باز کرد تا یکی پس از دیگری در برابر چشمان علمدار کربلا جان فدا کنند و اوج وفاداری را به نمایش بگذارند.