جابر بن عبدالله

جابِر بن عَبْدُاللَّه انصاری، از صحابه بزرگ و وفادار پیامبر اکرم (ص) بود که در بسیاری از جنگ‌ها در کنار ایشان حضور داشت. او از دوستداران واقعی اهل بیت (ع) بود و احادیث فراوانی در فضیلت آنان روایت کرده است. جابر در زمان واقعه عاشورا پیرمردی نابینا بود و نتوانست در کربلا حضور یابد. اما پس از شنیدن خبر شهادت امام حسین (ع)، با وجود کهولت سن و نابینایی، تصمیم گرفت به زیارت مزار ایشان برود. او به همراه عطیه عوفی، در روز بیستم صفر (اربعین حسینی) خود را به کربلا رساند. جابر در فرات غسل کرد، خود را خوشبو ساخت و با راهنمایی عطیه، دستان لرزانش را بر خاک قبر سیدالشهدا نهاد. او سه بار فریاد زد «یا حسین» و بی‌هوش شد. پس از به هوش آمدن، زیارتنامه‌ای خواند و خطاب به شهدا گفت: «به خدا سوگند ما نیز در آنچه شما وارد شدید، شریک هستیم.» جابر سنت زیارت اربعین را در تاریخ پایه‌گذاری کرد.