بحر بن کعب

بَحْر بن کَعْب (یا ابجر بن کعب)، یکی از رذل‌ترین و بی‌حیاترین سربازان لشکر کوفه بود که طمع دنیا چشمان او را کور کرده بود. امام حسین (ع) پیش از رفتن به میدان نبرد، برای اینکه پس از شهادت لباس‌هایشان غارت نشود و بدنشان عریان نماند، جامه‌ای کهنه (یا شلواری پاره) طلب کردند و آن را زیر لباس‌های اصلی خود پوشیدند. اما پس از شهادت امام و در اوج شقاوت دشمن، افراد مختلفی لباس‌ها، زره و سلاح امام را غارت کردند. در این میان، بحر بن کعب با نهایت بی‌شرمی و قساوت پیش رفت و حتی همان جامه و شلوار کهنه امام را نیز از پیکر غرق به خون ایشان بیرون آورد و غارت کرد. به دلیل این گناه بزرگ و جسارت بی‌شرمانه به پیکر ولی خدا، او در همان دنیا به نفرین و عذابی سخت دچار شد. در روایات تاریخی آمده است که دستان بحر بن کعب در زمستان چنان خشک می‌شد که چوب می‌گشت و در تابستان چنان مرطوب می‌شد که خون و چرک از آن می‌چکید.