عبدالله بن عفیف

عَبْدُاللَّه بن عَفیف اَزْدی، از شیعیان وفادار امیرالمومنین (ع) بود که در جنگ‌های جمل و صفین چشمان خود را در راه اسلام از دست داده بود. او پیرمردی نابینا بود که روزها در مسجد کوفه به عبادت می‌پرداخت. پس از واقعه عاشورا، ابن زیاد در مسجد کوفه بر منبر رفت و با گستاخی گفت: «خدا را شکر که یزید را پیروز کرد و دروغگو پسر دروغگو (امام حسین) را کشت!» در میان سکوت مرگبار و ترس‌آلود مردم کوفه، ناگهان صدای این پیرمرد نابینا همچون رعد به صدا درآمد: «ای پسر مرجانه! دروغگو تویی و پدرت و کسی که تو را به حکومت رساند! فرزندان پیامبر را می‌کشید و بر منبر مسلمانان سخن می‌گویید؟» ابن زیاد که رسوا شده بود، دستور دستگیری او را داد. عبدالله با کمک قبیله‌اش فرار کرد اما شبانه مأموران به خانه‌اش ریختند. او با راهنمایی دخترش شمشیر می‌زد تا آنکه دستگیر شد و با دستور ابن زیاد در کوفه به دار آویخته شد.