سوید بن عمرو

سوید بن عمرو بن ابی المطاع خثعمی، از شیعیان شجاع و دلاوران برجسته کوفه بود که در تیراندازی و جنگ‌آوری مهارت فراوانی داشت. او همواره در مسیر حق قدم برمی‌داشت و هنگامی که از قیام امام حسین (ع) مطلع شد، خود را به کاروان حسینی در کربلا رساند تا در رکاب فرزند پیامبر (ص) شمشیر بزند. در روز عاشورا، سوید پس از نبردهای دلاورانه و کشتن بسیاری از دشمنان، بر اثر ضربات متعدد شمشیر و نیزه به شدت مجروح شد و در میان کشته‌شدگان بر زمین افتاد. او به دلیل شدت جراحات از هوش رفت و سپاهیان کوفه گمان کردند که او کشته شده است. ساعاتی گذشت تا آنکه فاجعه بزرگ رخ داد و امام حسین (ع) به شهادت رسید. ناگهان سوید در همان حال بی‌هوشی، صدای شوم کوفیان را شنید که فریاد می‌زدند: «حسین کشته شد!». این خبر چنان ولوله‌ای در روح سوید انداخت که با وجود جراحات عمیق، غیرت علوی‌اش به جوش آمد و دوباره چشم گشود. او که شمشیرش را از دست داده بود، با زحمت فراوان خنجری را که در چکمه یا کمربندش پنهان کرده بود بیرون کشید، با بدنی خون‌آلود برخاست و با پای لنگان به سوی قاتلان امام حمله کرد. کوفیان که از دیدن او به وحشت افتاده بودند، ابتدا عقب‌نشینی کردند اما سپس به او حمله‌ور شدند. سوید با همان خنجر کوچک و بدن مجروح، جنگی حماسی کرد تا آنکه سرانجام توسط عروه بن بکار ثعلبی و زید بن رَقاد جهنی به شهادت رسید. به این ترتیب، سوید بن عمرو افتخار «آخرین شهید کربلا» (پس از شهادت امام حسین) را به نام خود ثبت کرد و نماد مقاومت تا آخرین قطره خون شد.