ام وهب

ام وهب بنت عبد، همسر دلاور و باایمان عبدالله بن عمیر کلبی بود. او زنی از طایفه نمر بن قاسط بود که وقتی همسرش تصمیم گرفت برای یاری فرزند پیامبر (ص) به کربلا برود، نه تنها مانع او نشد، بلکه از او خواست تا وی را نیز با خود ببرد. حضور او در کربلا، نشان از عظمت روحی و شجاعت زنان در حماسه عاشورا دارد. در روز عاشورا، هنگامی که همسرش عبدالله بن عمیر دو تن از دلاوران سپاه کوفه را به هلاکت رساند، ام وهب که از دیدن این دلاوری‌ها به وجد آمده بود، چماقی (یا عمود خیمه) به دست گرفت و به سوی میدان دوید. او رو به همسرش کرد و گفت: «پدر و مادرم فدایت! در راه دفاع از پاکان خاندان محمد (ص) مبارزه کن». عبدالله سعی کرد او را به خیمه زنان بازگرداند، اما ام وهب لباس همسرش را کشید و با التماس گفت: «تو را رها نمی‌کنم تا آنکه من هم در کنار تو کشته شوم!». امام حسین (ع) که این صحنه را دید، او را به چادر زنان بازگرداند و فرمود: «خداوند به شما خانواده پاداش خیر دهد، به خیمه برگرد که جهاد بر زنان واجب نیست». ام وهب اطاعت کرد و بازگشت. ساعاتی بعد، هنگامی که عبدالله بن عمیر پس از جنگی دلاورانه به شهادت رسید، ام وهب از خیمه بیرون آمد، بر بالین پیکر خونین همسرش نشست، خاک از صورت او پاک می‌کرد و می‌گفت: «بهشت بر تو گوارا باد! از خدایی که بهشت را روزی تو کرد، می‌خواهم که مرا نیز در کنار تو قرار دهد». در همین حال، شمر بن ذی‌الجوشن که این صحنه عاشقانه و حماسی را می‌دید، به غلام خود (رستم) دستور داد با عمود آهنین بر سر ام وهب بکوبد. غلام چنان ضربه‌ای بر سر این شیرزن وارد کرد که در کنار پیکر همسرش جان به جان‌آفرین تسلیم کرد و افتخار «تنها زن شهید کربلا» را در تاریخ به نام خود ثبت نمود.