قاسم بن عباس

قاسِم بن عَبّاس، فرزند جوان و برومند حضرت ابوالفضل العباس (ع) بود. او در خانه‌ای بزرگ شده بود که پدرش تجسم وفاداری، غیرت و شجاعت بود. در روز عاشورا، قاسم شاهد فداکاری‌های بی‌نظیر پدرش در رساندن آب به خیمه‌ها و سپس شهادت دلخراش او در کنار نهر علقمه بود. این داغ بزرگ، اراده او را برای مبارزه با سپاه کفر دوچندان کرد. قاسم بن عباس پس از شهادت پدر، شمشیر کشید و در حالی که به خون‌خواهی پدر و دفاع از عمویش امام حسین (ع) می‌خروشید، به قلب سپاه عمر سعد حمله کرد. او با شجاعتی که وارث آن بود، ضربات سنگینی بر دشمن وارد کرد. پس از نبردی حماسی، دشمنان او را احاطه کردند و این جوان هاشمی نیز با اصابت شمشیرها و نیزه‌ها به فیض عظیم شهادت نائل آمد و پیکر پاکش در کنار دیگر شهدای بنی‌هاشم بر زمین افتاد.