عبدالرحمن بن مسعود

عَبْدُالرَّحْمان بن مَسْعُود بن حَجّاج تَیْمی، جوان برومند و باایمانی بود که در مسیر عشق به ولایت، پا جای پای پدر گذاشت. او به همراه پدرش، در ظاهر با لشکر کوفه به کربلا اعزام شد، اما قلب آن‌ها با حسین (ع) بود. عبدالرحمن در کنار پدرش توانست به اردوگاه نور بپیوندد و در کنار یاران وفادار امام جای گیرد. شهادت در کنار پدر یکی از زیباترین جلوه‌های عاشوراست. عبدالرحمن در روز عاشورا، با شروع حمله سراسری لشکر ابن زیاد، با شجاعت ایستادگی کرد و از خیمه‌ها دفاع نمود. سرانجام این جوان پاکباخته در همان حمله اول (نبرد صبحگاهی)، دوشادوش پدر دلاورش به خون غلتید و روحش به آسمان پر کشید. امام معصوم در زیارت رجبیه نام او را در کنار پدرش با احترام یاد می‌کند.