زحر بن قیس

زَحْر بن قَیْس جُعْفی، شخصیتی نفوذی و فرصت‌طلب بود. او پیشتر در دوران خلافت امیرالمومنین (ع) ادعای شیعه‌گری می‌کرد اما با قدرت گرفتن بنی‌امیه، به دربار عبیدالله بن زیاد پیوست. او در واقعه کربلا در زمره فرماندهان سپاه عمر سعد بود. پس از پایان جنگ و غارت خیمه‌ها، ابن زیاد به دلیل اعتمادی که به سنگدلی و سرسپردگی او داشت، یکی از تلخ‌ترین مأموریت‌های تاریخ را به او واگذار کرد. زحر بن قیس به همراه شمر بن ذی‌الجوشن و شبث بن ربعی، مأمور شد تا کاروان اسرای اهل بیت (ع) را که در زنجیر بودند، به همراه سر مطهر امام حسین (ع) و سایر شهدا، از مسیرهای طولانی و سخت به دمشق (شام) نزد یزید ببرد. او در طول این مسیر طولانی، با نهایت بی‌رحمی با کودکان و زنان برخورد کرد و هنگامی که به شام رسید، با افتخار گزارش کشته شدن امام و یارانش را به یزید داد. زحر بن قیس نماد کسانی است که دین خود را به قدرت فروختند.