یزید بن معاویه

یَزید بن مُعاویَه، دومین خلیفه از سلسله بنی‌امیه بود که پس از مرگ پدرش معاویه در سال ۶۰ هجری بر خلاف معاهده صلح امام حسن (ع) به خلافت رسید. او فردی فاسد، میگسار و بی‌پروا به احکام دین بود. یزید بلافاصله پس از به قدرت رسیدن، به حاکم مدینه دستور داد از امام حسین (ع) بیعت بگیرد و در صورت مخالفت، او را به قتل برساند. این دستور زمینه‌ساز قیام امام حسین (ع) و هجرت ایشان از مدینه به مکه و سپس به کربلا شد. پس از واقعه عاشورا، یزید در ابتدا از کشته شدن امام و یارانش اظهار خوشحالی کرد و با چوب‌دستی به لب و دندان بریده امام توهین نمود. اما با خطبه‌های آتشین حضرت زینب (س) و امام سجاد (ع) در کاخ شام، پایه‌های حکومت او لرزید و او برای فرار از فشار افکار عمومی، گناه این جنایت را به گردن عبیدالله بن زیاد انداخت. یزید تنها سه سال پس از عاشورا در سن ۳۸ سالگی به طرز مشکوک و ناگهانی به هلاکت رسید.