ام عبدالله بنت حسن

اُمِّ عَبْدِاللَّه (فاطمه) بنت حَسَن بن علی، بانویی بسیار جلیل‌القدر بود. او دختر امام حسن مجتبی (ع)، همسر امام سجاد (ع) و مادر امام محمد باقر (ع) است. او تنها زنی است که شوهرش امام، پدرش امام و فرزندش نیز امام بوده است. ام عبدالله به همراه همسر بیمارش (امام سجاد) و فرزند خردسالش (امام باقر که حدوداً ۴ ساله بود) در واقعه کربلا حضور داشت. او در روز عاشورا شاهد شهادت عمویش امام حسین (ع)، برادرانش (قاسم و عبدالله) و دیگر عزیزانش بود. پس از عاشورا، او یکی از زنان شجاع کاروان اسرا بود که از کوفه تا شام را در غل و زنجیر طی کرد و از همسر بیمار و فرزند خردسالش پرستاری نمود. امام صادق (ع) در شأن مادربزرگش فرمود: «او زنی راستگو و صدیق بود و در میان خاندان امام حسن (ع) زنی به مقام و منزلت او نمی‌رسید.»