رمله

رَمْلَه (یا ام فروه)، همسر باوفای امام حسن مجتبی (ع) بود که پس از شهادت همسرش، در پناه برادر شوهرش امام حسین (ع) زندگی می‌کرد. او مادر قاسم بن حسن، ابوبکر بن حسن و عبدالله بن حسن بود. رمله به همراه فرزندانش در کاروان کربلا حضور داشت. او مادری بود که فرزند نوجوانش (قاسم) را با دست خود برای میدان نبرد آماده کرد. وقتی قاسم از عمویش اذن میدان گرفت، رمله با چشمانی گریان اما دلی محکم او را بدرقه کرد. اوج مصیبت رمله زمانی بود که صدای استغاثه قاسم را شنید. او شاهد بود که چگونه پیکر نحیف نوجوان سیزده ساله‌اش زیر سم اسبان دشمن لگدمال شد و عمویش حسین (ع) پیکر پاره‌پاره او را به خیمه‌ها آورد. پس از عاشورا، این مادر داغدار که سه فرزندش را در کربلا از دست داده بود، با دست‌های بسته به همراه زینب (س) و دیگر اسرا، راهی کوفه و شام شد و پیام‌رسان خون فرزندانش گشت.