جندب بن حجر

جُندَب بن حُجْر کِنْدی خَوْلانی، از اصحاب باسابقه پیامبر اسلام (ص) و از شیعیان مخلص و پیشگام امیرالمومنین علی (ع) بود. او در جنگ‌های دوران امام علی (ع) حضور داشت و پس از آن، از یاران نزدیک امام حسن (ع) به شمار می‌رفت. جندب در کوفه زندگی می‌کرد و در دوران اختناق معاویه و ابن زیاد، از جمله چهره‌های شناخته‌شده شیعه بود که همواره تحت نظر قرار داشت. هنگامی که عبیدالله بن زیاد به کوفه آمد و شرایط را برای شیعیان به شدت سخت کرد، جندب نتوانست در کوفه بماند. او که می‌دانست امام حسین (ع) به سوی عراق حرکت کرده است، با وجود کهولت سن، مخفیانه و از بی‌راهه‌ها از کوفه خارج شد تا خود را به کاروان امام برساند. جندب پیش از آنکه سپاه حر بن یزید ریاحی راه را بر امام ببندد، به کاروان حسینی پیوست. حضور این صحابی پیر و محترم، باعث دلگرمی یاران امام و سندی بر حقانیت قیام سیدالشهدا (ع) بود. در روز عاشورا، جندب با وجود پیری، همچون جوانی دلاور لباس رزم پوشید. او پس از کسب اجازه از امام حسین (ع) وارد میدان نبرد شد و در حالی که رجز می‌خواند و از مظلومیت اهل بیت دفاع می‌کرد، به سپاه کوفه حمله برد. پس از نبردی شجاعانه و کشتن شماری از دشمنان، بر اثر شدت جراحات در میدان نبرد به خاک افتاد و به فیض عظیم شهادت نائل آمد تا نامش در زمره شهدای کربلا جاودانه شود.