در حال دریافت اطلاعات شخصیت...
بنیهاشم
حسین بن علی
سید الشهدا
نقش: امام و پیشوای قیام
سومین امام شیعیان و نوه پیامبر که برای حفظ دین از انحراف حکومت اموی، حماسهای بینظیر و جاودانه خلق کرد.
حسین بن علی (ع)، فرزند امیرالمومنین علی (ع) و فاطمه زهرا (س)، نوه محبوب رسول خدا (ص) و سومین امام شیعیان است. ایشان در دامان وحی پرورش یافت و همواره در دوران حیات پیامبر، مورد احترام و علاقه شدید ایشان بود تا جایی که پیامبر فرمودند: «حسین از من است و من از حسینم». جایگاه والای ایشان در میان مسلمانان به عنوان نماد تقوا، علم و شجاعت همواره زبانزد خاص و عام بود. پس از مرگ معاویه، هنگامی که یزید به ناحق بر مسند خلافت نشست و از حاکم مدینه خواست تا از امام حسین (ع) بیعت بگیرد، امام با قاطعیت این درخواست را رد کردند و فرمودند: «فردی مثل من با مثل یزید بیعت نمیکند». ایشان برای حفظ اسلام از انحرافات بنیادین و بیدار کردن وجدان خفته جامعه اسلامی، مدینه را ترک کرده و به سوی مکه حرکت کردند تا پناهگاهی امن برای روشنگری بیابند. در همین زمان، مردم کوفه با ارسال هزاران نامه از ایشان دعوت کردند تا به کوفه آمده و رهبری آنها را برای مقابله با ظلم امویان بر عهده بگیرد. امام حسین (ع) به همراه خانواده و یاران نزدیکشان به سمت کوفه حرکت کردند، اما کوفیان تحت ترهیب و تطمیع شدید حکومت ابن زیاد، عهد شکستند. آنها کاروان امام را در صحرای بیآب و علف کربلا متوقف کرده و ایشان را با سپاهی کوچک در برابر لشکر عظیم سی هزار نفری تنها گذاشتند. بر اساس گزارش دقیق کتاب الإرشاد نوشته شیخ مفید، در روز عاشورا پس از آنکه امام حسین (ع) تمام یاران باوفا، برادران دلاور و فرزندان عزیزش را در راه خدا از دست داد، یکتنه وارد میدان نبرد شد. ایشان پیراهنی کهنه طلبید، آن را از چند جا پاره کرد و زیر لباسهایش پوشید تا پس از شهادت، دشمنان به طمع لباس، پیکر مطهرش را غارت نکنند. امام با شجاعتی وصفناپذیر و اعجابانگیز در برابر لشکر انبوه دشمن میجنگید و هرگاه به صفوف آنها حمله میکرد، مانند گلهای از هم میپاشیدند. شیخ مفید در ادامه گزارش خود در الإرشاد مینویسد: سرانجام شمر بن ذیالجوشن با گروهی از سپاه کوفه به ایشان حملهور شدند. در این میان، زرعة بن شریک ضربتی سنگین بر دست چپ امام وارد کرد و سپس سنان بن انس نخعی با بیرحمی تمام نیزه خود را بر پیکر ایشان فرود آورد و امام به زمین افتادند. خولی بن یزید قصد داشت سر مبارک ایشان را جدا کند اما لرزید و نتوانست، تا آنکه شمر (یا سنان) این جنایت هولناک را به انجام رساند و امام به فوز عظیم شهادت نائل آمدند. این ایستادگی باشکوه، نماد همیشگی آزادیخواهی و مبارزه با ظلم در تاریخ بشریت باقی ماند.
أَلا وَ إِنَّ الدَّعِیَّ ابْنَ الدَّعِیِّ قَدْ رَکَزَ بَیْنَ اثْنَتَیْنِ: بَیْنَ السِّلَّةِ وَ الذِّلَّةِ؛ وَ هَیْهاتَ مِنَّا الذِّلَّةُ
"آگاه باشید که ناپاکزاده (ابن زیاد) مرا بین دو چیز مجبور کرده است: بین شمشیر کشیدن و تن دادن به ذلت؛ و هیهات که ما ذلت را بپذیریم."
