حجاج بن مسروق

حَجّاج بن مَسروق جُعْفی، از شیعیان نامدار و دلاوران کوفه بود. او افتخار همنشینی با امیرالمومنین علی (ع) را داشت. هنگامی که از خروج امام حسین (ع) از مدینه به سوی مکه باخبر شد، خود را با سرعت به مکه رساند و به کاروان امام پیوست. در طول مسیر مکه تا کربلا، حجاج سمت «موذن» کاروان را بر عهده داشت. او در منزل‌گاه «قصر بنی مقاتل»، خیمه عبیدالله بن حر جعفی را دید و به دستور امام نزد او رفت تا او را به یاری امام دعوت کند، اما عبیدالله این سعادت را نپذیرفت. صدای رسای حجاج در اذان ظهر تاسوعا و عاشورا، یادآور صلابت و آرامش کاروان حسینی در محاصره دشمن بود. در روز عاشورا، حجاج پس از کسب اجازه از امام، به میدان رفت و با شجاعتی مثال‌زدنی جنگید تا آنکه غرق در خون شد. او به سوی امام بازگشت و در حالی که خون از بدنش می‌جوشید، شعری خطاب به امام خواند: «جانم فدایت ای هدایتگر هدایت شده، امروز جدت پیامبر (ص) و پدرت علی (ع) را ملاقات خواهم کرد». امام حسین (ع) در پاسخ او فرمود: «آری، و من نیز به زودی پس از تو آنان را ملاقات خواهم کرد». این بشارت امام، چنان شوقی در دل حجاج ایجاد کرد که با همان بدن مجروح دوباره به میدان بازگشت و به نبرد ادامه داد. پس از مبارزه‌ای طولانی، او سرانجام در میان محاصره دشمن با ضربات شمشیر به شهادت رسید. موذن کربلا با خون خود، اذان وفاداری و عشق به ولایت را برای همیشه در تاریخ سر داد.