بشر بن عمرو

بِشْر بن عَمرو حَضْرَمی از دلاوران و شیعیان مخلص کوفه بود که پیش از آغاز جنگ، خود را به کاروان امام حسین (ع) در کربلا رساند. در روزهای منتهی به عاشورا، در حالی که او در خیمه‌گاه امام بود، خبر ناگواری به او رسید: پسرش (عمرو بن بشر) که در مرزهای ری بود، اسیر شده است. امام حسین (ع) که همواره نگران یارانش بود، به بشر فرمود: «تو آزادی، برو و برای آزادی پسرت تلاش کن». اما پاسخ بشر بن عمرو، در تاریخ به عنوان یکی از زیباترین جلوه‌های وفاداری ثبت شد. او به امام عرض کرد: «درندگان بیابان مرا زنده زنده بخورند اگر تو را در میان این دشمنان تنها بگذارم و به دنبال کار خود بروم!». امام که وفاداری او را دید، لباس‌های گران‌بهایی به او داد تا برای آزادی پسرش بفرستد، اما بشر در کربلا ماند. در روز عاشورا، او شجاعانه به میدان رفت و پس از جنگی نمایان، به کاروان شهدای کربلا پیوست.