بحریه (مادر عمرو)

بَحْرِیَّه بنت مسعود خزرجی، همسر جُنادَة بن کعب و از زنان بسیار شجاع و باایمان حاضر در کربلا بود. همسر او جناده، در حمله اول در صبح عاشورا به شهادت رسید. پس از شهادت همسر، بحریه پسر نوجوانش (عمرو بن جناده) را که ۹ یا ۱۱ سال بیشتر نداشت، آماده کرد و به او گفت: «پسرم! برو و امام حسین را یاری کن.» عمرو به میدان رفت و شجاعانه جنگید تا شهید شد. لشکر بی‌رحم عمر سعد، سر این نوجوان را از تن جدا کرده و به سمت خیمه‌ها پرتاب کردند. بحریه با دیدن سر بریده فرزندش، آن را برداشت، خون‌هایش را پاک کرد و با افتخار گفت: «آفرین پسرم! ای شادی قلبم!» سپس با شجاعتی حیدری، سر بریده فرزندش را به سوی یکی از سپاهیان دشمن پرتاب کرد که به هلاکت او انجامید. او سپس عمود خیمه‌ای را برداشت و به قصد جنگ به سوی دشمن حمله برد، اما امام حسین (ع) او را به خیمه‌ها بازگرداند.