اسید بن مالک

اُسَیْد بن مالِک، یکی از نمادهای قساوت و سنگدلی در سپاه کوفه بود. او که برای جلب رضایت ابن زیاد و گرفتن پاداش ناچیز دنیوی حاضر به هر کاری بود، در فجیع‌ترین جنایت عاشورا شرکت کرد. هنگامی که عمر سعد داوطلب خواست تا بر پیکر امام حسین (ع) اسب بتازانند، اسید بن مالک به همراه ۹ نفر دیگر (مانند اخنس بن مرثد) داوطلب شد. آن‌ها نعل‌های تازه‌ای بر اسب‌هایشان زدند تا ضربات محکم‌تری وارد کنند. این ده نفر، با بی‌شرمی اسب‌های خود را بر پیکر مطهر سیدالشهدا (ع) تاختند و استخوان‌های سینه و پشت ایشان را خرد کردند. اسید بن مالک سپس نزد ابن زیاد رفت و با خواندن اشعاری، جنایت خود را با افتخار بیان کرد، اما با واکنش سرد و پاداشی ناچیز روبه‌رو شد. در زمان قیام مختار ثقفی، اسید بن مالک دستگیر شد. مختار به عنوان تقاص جنایتش، دستور داد دست و پایش را ببندند و اسب‌ها را بر بدنش تاختند تا به هلاکت رسید.