عمرو بن حجاج

عَمْرو بن حَجّاج زُبَیْدی، از روسای قبایل کوفه بود که مانند شبث بن ربعی، ابتدا نامه‌های دعوت برای امام نوشت اما با تغییر شرایط، به دربار ابن زیاد پیوست. ابن زیاد به دلیل کینه‌ای که عمرو بن حجاج نسبت به اهل بیت داشت (زیرا خواهر او، رویحه، همسر هانی بن عروه بود و ابن زیاد هانی را کشته بود اما عمرو برای حفظ منافعش سکوت کرد)، مأموریت مهمی را به او سپرد. چند روز پیش از عاشورا، عمرو بن حجاج با ۵۰۰ (یا ۴۰۰۰) سوار مأمور شد تا شریعه فرات را محاصره کند و اجازه ندهد حتی قطره‌ای آب به خیمه‌های امام حسین (ع) برسد. او با وقاحت تمام فریاد می‌زد: «ای حسین! از این آب نخواهی چشید تا از تشنگی بمیری.» در روز عاشورا، او فرمانده جناح راست لشکر کوفه بود و به سربازانش دستور داد از نبرد تن‌به‌تن با یاران امام پرهیز کنند و آن‌ها را فقط تیرباران کنند. او پس از قیام مختار فرار کرد و در بیابان از تشنگی شدید به هلاکت رسید.