عمار بن ابی سلامه

عَمّار بن ابی سَلامَة دالانی، از شیعیان مخلص و دلاوران کوفه بود. او در دوران خلافت امیرالمومنین علی (ع) از یاران نزدیک ایشان به شمار می‌رفت و در جنگ‌های صفین، جمل و نهروان در رکاب مولایش شمشیر زده بود. هنگامی که عبیدالله بن زیاد به کوفه آمد و شرایط را برای شیعیان سخت کرد، عمار تلاش کرد تا ابن زیاد را در مسیر ترور کند، اما موفق نشد. او پس از آن، از کوفه خارج شد و پیش از شروع جنگ خود را به کربلا رساند تا در کنار امام حسین (ع) باشد. عمار که تجربه‌های فراوانی از جنگ‌های صدر اسلام داشت، در روز عاشورا با روحیه‌ای حماسی لباس رزم پوشید. او که عمر خود را در راه جهاد سپری کرده بود، این بار برای دفاع از مظلوم‌ترین امام زمان خود به میدان رفت. در حمله سراسری صبح عاشورا (حمله اولی)، عمار در کنار سایر دلاوران ایستاد و با شجاعتی وصف‌ناپذیر در برابر باران تیرها و حمله ناجوانمردانه کوفیان مقاومت کرد. سرانجام پس از نبردی سخت، این پیر دلاور ولایت در میان خون خود غلتید و روح بلندش به یاران شهیدش در جنگ‌های صدر اسلام پیوست.