عابس بن ابی شبیب

عابس بن ابی شبیب شاکری، از شیوخ، خطبا و دلاوران برجسته شیعه در کوفه بود. قبیله بنی شاکر به شجاعت و دلاوری در میان عرب مشهور بودند و عابس از سرآمدان آنان به شمار می‌رفت. او نخستین کسی بود که پس از ورود مسلم بن عقیل به کوفه، در منزل مختار با او بیعت کرد و نامه‌های مسلم را از کوفه به مکه نزد امام حسین (ع) برد. عشق و ارادت عابس به امام حسین (ع) در حد کمال بود. در روز عاشورا، او پس از شهادت بسیاری از یاران، به همراه غلام باوفایش «شوذب» نزد امام آمد و پس از وداع با او، وارد میدان نبرد شد. عابس در میدان شروع به رجزخوانی کرد و حریف طلبید. مردان سپاه کوفه که از دلاوری و مهارت جنگی عابس به خوبی آگاه بودند، هیچ‌کس جرات نکرد به تنهایی با او روبه‌رو شود. عمر سعد که درماندگی سپاهش را دید، دستور داد: «او را سنگباران کنید!». از هر سو باران سنگ به سوی عابس باریدن گرفت. بر اساس گزارش تاریخ طبری، عابس که این ناجوانمردی را دید و از طرفی شوق دیدار پروردگار و عشق به امام حسین (ع) او را بی‌تاب کرده بود، کلاه‌خود و زره از تن بیرون آورد و آن‌ها را به سویی پرتاب کرد و برهنه و بی‌زره با شمشیر به قلب سپاه ۳۰ هزار نفری دشمن زد. راوی کوفی می‌گوید: «به خدا سوگند دیدم که عابس بیش از دویست نفر از سپاهیان را به تنهایی تار و مار کرد و آن‌ها از جلوی او می‌گریختند». سرانجام در اثر پرتاب سنگ‌های فراوان و ضربات متعدد از هر سو، این دلاور عاشق در راه دفاع از ولایت به شهادت رسید و سر از تنش جدا کردند.