عبدالرحمان بن مسعود

عَبْدُالرَّحْمان بن مَسْعود، فرزند جوان و باایمان مسعود بن حجاج تیمی بود. او نیز مانند پدرش شیفته اهل بیت (ع) بود، اما شرایط خفقان کوفه آن‌ها را مجبور کرده بود تا همراه سپاه عمر سعد به کربلا بیایند. عبدالرحمان با هماهنگی پدرش، در فرصتی مناسب و به دور از چشم جاسوسان کوفه، از لشکرگاه عمر سعد فرار کرد و به خیمه‌گاه حق، یعنی اردوگاه امام حسین (ع) پیوست. در صبح روز عاشورا، هنگامی که سپاه عمر سعد حمله دسته‌جمعی و ناجوانمردانه خود را (معروف به حمله اولی) آغاز کرد، عبدالرحمان دوشادوش پدرش و دیگر دلاوران انصار، مردانه در برابر آن‌ها ایستاد. این جوان شجاع پس از نبردی طولانی و دفاع از حریم ولایت، بر اثر اصابت تیرها و ضربات شمشیر دشمن، در همان حمله نخستین همراه پدرش به شهادت رسید و با روی سفید به دیدار خداوند شتافت.