عبدالرحمان بن عبدربه

عبدالرحمان بن عَبْدِ رَبِّه انصاری، از صحابه جلیل‌القدر پیامبر اسلام (ص) و از یاران مخلص امیرالمومنین علی (ع) بود. او یکی از شاهدان عینی واقعه غدیر خم بود و بعدها در کوفه، هنگامی که امیرالمومنین (ع) در میدان رحبه از مردم خواست تا هر کس حدیث غدیر را شنیده شهادت دهد، عبدالرحمان برخاست و با قاطعیت شهادت داد. هنگامی که امام حسین (ع) به مکه رفت، عبدالرحمان خود را از کوفه به مکه رساند و در تمام مسیر تا کربلا همراه امام بود. او در شب عاشورا، روحیه‌ای بسیار عجیب و شادمان داشت. بُریر بن خضیر که او را در حال خندیدن و شوخی دید، گفت: «ای عبدالرحمان، اکنون زمان شوخی و خنده نیست!». عبدالرحمان با لبخندی عاشقانه پاسخ داد: «قوم من می‌دانند که من در جوانی اهل شوخی نبودم، چه رسد به پیری؛ اما اکنون می‌خندم زیرا می‌دانم فردا میان ما و بهشت، فاصله‌ای جز ضربات شمشیر این قوم نیست». در روز عاشورا، این پیرمرد شجاع و عاشق، پس از کسب اجازه از امام حسین (ع) وارد میدان نبرد شد. او با وجود کهولت سن، شمشیرزنی ماهر بود و با رجزخوانی، یاد پیامبر (ص) و علی (ع) را در میدان زنده کرد. عبدالرحمان در نبردی دلاورانه، پس از کشتن گروهی از دشمنان، در راه دفاع از فرزندی که پیامبر در غدیر خم برای پدرش بیعت گرفته بود، جان خود را فدا کرد و به خیل شهدای کربلا پیوست.