زید بن حسن

زَیْد بن حَسَن، فرزند بزرگوار امام حسن مجتبی (ع) بود. او در زمان واقعه کربلا مردی جوان (حدوداً بیست و چند ساله) بود و به همراه عمویش امام حسین (ع) به کربلا آمد. زید بن حسن در روز عاشورا شاهد نبردهای دلاورانه و شهادت برادرانش (قاسم، عبدالله و ابوبکر) و عمویش بود. او در طول جنگ حضور داشت اما پس از شهادت امام حسین (ع) و پایان نبرد، توسط لشکریان عمر سعد به همراه زنان و دیگر بازماندگان دستگیر شد. زید که خود داغدار برادران و عمویش بود، مسیر سخت اسارت از کوفه تا شام را با دست‌ها و پاهای زنجیرشده طی کرد. حضور او در میان اسرا، سندی دیگر بر مظلومیت خاندان پیامبر (ص) بود. او پس از بازگشت کاروان اسرا به مدینه، زندگی زاهدانه‌ای را در پیش گرفت و تا پایان عمر (که بیش از ۹۰ سال عمر کرد)، یاد و خاطره شهدای کربلا را زنده نگه داشت. او یکی از راویان وقایع عاشورا و کوفه به شمار می‌رود.