امیه بن سعد

اُمَیَّه بن سَعْد طائی، از شجاعان و سوارکاران نام‌آور کوفه و از دوستان نزدیک امیرالمومنین علی (ع) بود. او در کوفه زندگی می‌کرد، اما هنگامی که شنید امام حسین (ع) به محاصره لشکر ابن سعد در کربلا درآمده است، تاب نیاورد و شبانه و مخفیانه از کوفه گریخت تا خود را به کربلا برساند. امیه در روزهای پیش از عاشورا به اردوگاه امام پیوست. در روز عاشورا، با شروع حمله اول دشمن، او در کنار یاران فداکار امام مردانه ایستادگی کرد. پس از نبردی شجاعانه در برابر تیراندازان کوفی، امیه بن سعد دوشادوش دیگر یاران باوفا به خون غلتید و روحش به ملکوت اعلی پیوست. نام او در زیارت ناحیه مقدسه ذکر شده است.